نویسندگان لامرد (احمد اکبرپور)
از چاهورز تا تهران!
«من ریش بزها را میگیرم و مادر آنها را میدوشد. مادر میگوید: «چوپونا دیگه حوصله نمیکنند، گوسفندای بیچاره رو ببرند جایی که یک ذره علف داشته باشه. میبینی چهقدر شیرشون کم شده.» و سطل شیر را میبرد زیر پای بز بعدی. صدای شُراشُر شیر توی گوشم پیچیده است. وقتی میخواهد سطل شیر را ببرد توی آشپزخانه، میگوید: (بدو، آفتابه را پر کن و بگذار تو مستراح، الآنه که بابات بیاد) میگویم: «یواش، خودم میدونم.» اینطرف و آنطرف را نگاه میکنم و میروم سرچاه. از آبهایی که مادر کشیده، میریزم توی آفتابه و میروم طرف مستراح که «یحیی» و «یونس» از توی طویله میپرند بیرون و داد میزنند: (نوکر بابا، نوکر بابا) آفتابه را پرت میکنم و میروم توی اتاق و در راه میبندم. صدای مادر میآید که آنها را دعوا میکند: «اگه به باباتون بگه، مثل سگ کتک میخورید!» صدای خندهی یونس میآید تو اتاق: «اگه عرضه داشت که نوکر بابا نمیشد» با خود میگویم: «امشب حتماً به پدر میگویم!» میدانم که به من حسودی میکنند. زورشان میآید که من تا حالا از دست پدر کتک نخوردهام. وقتی در میزند مثل موش میروند توی سوراخ. حتی مادر هم میترسد و میرود توی آشپزخانه، ولی من میروم و در را باز میکنم. وقتی با سرعت میآید داخل به من نگاه نمیکند ولی وقتی میروم سراغ گوسفندها و برایشان علف میریزم یا به نخل توی حیاط آب میدهم، میدانم که خوشحال میشود...»
سال 1386 که تهران بودم سر کلاس درس، مدرسه راهنمایی برادران شهید جهانی نسب در منطقه 2 تهران، کتابی رو به بچه ها معرفی کردم که نویسنده ش جوانی از مردمان نجیب و با صفای فارس بود. هیچکدوم از دانش آموزان اون کلاس، که اتفاقا به دلیل واقع شدن در یک منطقه خوب از شهر تهران، اهل کتاب و مطالعه و فضای مجازی هم بودند، تا آن زمان اسم کتاب و نویسنده ش رو نشنیده بودند. نویسنده ای توانا و خوش ذوق از چاهورز شهرستان لامرد. احمد اکبرپور نویسنده رمان «من نوکر بابا نیستم» ویژه نوجوانان...
(ادامه مطلب)
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۳۹۲/۱۱/۳۰ ساعت 21:31 توسط حسین عابدی (چاه حاج ابول)
|
در نظربازی ما بیخبران حیرانند